تبليغاتX
با شعر از انسان ...
راستی که اگر شعر نبود حقیقت ، انسان را می کشت .
 

نمی خواهمش .

اگر چه سرشار از قاطعیت تقدیر باشد و حضورش ادامه ی خودم .

تعارف نداریم !

دهلی از دور .

مبهم       با کمترین لذت      چون :

                                            خش خش پاییز از بلندگوی پارک .

نمی خواهمش .

                                                " عرفان رعایی"

+ نوشته شده در  سه شنبه 1384/11/18ساعت 12:10  توسط عرفان رعايي  | 

 

تمام شب را

 بیهوده بیدار نشستیم .

ماه

در زیرزمین همسایه

                        خوابیده بود .

                                                    " علی عبدالله پور (کرج) "

+ نوشته شده در  دوشنبه 1384/11/10ساعت 21:56  توسط عرفان رعايي  | 

 

و مرد افتاده بود .

یکی آواز داد : دلاور برخیز !

و مرد همچنان افتاده بود .

دو تن آواز دادند : دلاور برخیز !

و مرد همچنان افتاده بود .

ده ها تن و صدها تن خروش برآوردند : دلاور برخیز !

و مرد همچنان افتاده بود .

هزاران تن خروش برآوردند : دلاور برخیز !

و مرد همچنان افتاده بود .

تمامی آن سرزمینیان گرد آمده ، اشک ریزان خروش برآوردند : دلاور برخیز !

و مرد به پای خاست .

نخستین کس را بوسه ای داد

و گام در راه گذاشت .

                                                       " گابریل گارسیا مارکز"

+ نوشته شده در  شنبه 1384/11/08ساعت 0:11  توسط عرفان رعايي  | 

 

امشب كه دارم مي شوم آوار تا فردا

دست از رباعي ، از غزل ، بردار تا فردا .

اين وحشي پر هاي و هوي تيره دل ، شب نيست

دارد كلاغي مي شود تكرار تا فردا .

مريم! براي خواب ديدن وقت بسيار است .

با چشم هايت كار دارم ، كار تا فردا .

يك كوه درد عاشقي ، يك مرد ، يك تيشه

تاريخ دارد مي شود تكرار تا فردا .

                                                      " عرفان رعايي "

 

+ نوشته شده در  سه شنبه 1384/11/04ساعت 1:0  توسط عرفان رعايي  | 

 

از عمق مرگ برايتان مي نويسم .

پيشاني ام روي كاغذ سفيد مي افتد

و آن را به رنج مي آلايد .

خلاء

وتنها زبانه ي ناقوس ام .

زماني مي آيد كه در آن حتي چهره ي شما

از يخ بندان چشم هايم خواهد گذشت

بي آنكه آبش كند .

                                                 " آلن بورن "

 

+ نوشته شده در  سه شنبه 1384/11/04ساعت 0:51  توسط عرفان رعايي  | 

 

ساده است نوازش سگي ولگرد

و شاهد آن بودن كه

چه گونه زير غلتكي مي رود

و گفتن كه " سگ من نبود " .

ساده است ستايش گلي

چيدنش

و از ياد بردن كه گلدان را آب بايد داد .

ساده است بهره جويي از انساني

دوست داشتنش بي احساس عشقي

او را به خود وا نهادن و گفتن

كه ديگر نمي شناسمش .

ساده است لغزش هاي خود را شناختن

با ديگران زيستن به حساب ايشان

و گفتن كه من اين چنينم .

باري

زيستن سخت ساده است

و پيچيده نيز هم .

                                      " مارگوت بيكل "

+ نوشته شده در  سه شنبه 1384/11/04ساعت 0:46  توسط عرفان رعايي  |