تبليغاتX
با شعر از انسان ...
راستی که اگر شعر نبود حقیقت ، انسان را می کشت .
 

می گویند : " نخور برا  کبد و کلیه ضرر داره . "

حضورم برای زجر هفت پشت دنیا کافی ست اما

مگر رهایم می کند .

چه حالی می کند با من .

با گریه ام           غرورم           اعتراضم .

می گویند : " میانه روی . "

هه!         مزاح می کنند .

هرگز  و  همیشه .

اعتدال ، تساوی افراط ها و تفریط هایم است .

می گویند : " خب بخور به درک . "

این شعر که تمام شود

می نشینم       و تا فصل انگور ، کتاب می خوانم .

 

                                                       " عرفان رعایی"

+ نوشته شده در  چهارشنبه 1384/12/10ساعت 11:16  توسط عرفان رعايي  | 

 

هیچ یک سخنی نگفتند ،

نه میزبان و نه میهمان و

نه گل های داوودی .

                                              " ری اوتا "


گلبرگ به خاک افتاده

برجست و به شاخه ی گل نشست .

ها ، این پروانه بود !

                                      " یاسو "


با خود می گویم : " ای شگفت ! "

و بهاران را در هرآن چیز که تنهاست

رو در خزان می بینم .

                                          " کی تو "

+ نوشته شده در  چهارشنبه 1384/12/03ساعت 19:14  توسط عرفان رعايي  |