تبليغاتX
با شعر از انسان ... - فرمان نخست : "من خدا هستم ، پروردگار شما ."
راستی که اگر شعر نبود حقیقت ، انسان را می کشت .
 

همراه با نسیم سحر آفریده بود .

دست و دهان و سینه و سر آفریده بود .

اندامی از شهامت و شهوت درست کرد

تا مطمئن شود که پسر آفریده بود .

لبخند زد .

برای خودش آفرین نوشت .

مغرور شد از اینکه بشر آفریده بود .

                        ...

گفتند سال ها پس از این ماجرا مرا

یک اتفاق زود گذر آفریده بود .

از ریشه های نازک خود قد کشیده ایم

ما را زمین ، بدون پدر آفریده بود .

                        ...

پلکی به هم زدیم و خدا را درست کرد .

انسان برای خویش خطر آفریده بود .

                                                      " عرفان رعایی"

+ نوشته شده در  سه شنبه 1384/10/13ساعت 0:26  توسط عرفان رعايي  |