| تبليغات | X |
گر چه شاعرند و با غزل ، وجودشان یکی ست
با زمین و خاک پست ، تار و پودشان یکی ست .
یک قصیده بیشتر امان شان نداده اند .
شیون و ترانه ، نوحه و سرودشان یکی ست .
مردمی که از قفس به شب نگاه کرده اند
سقف راه راه و گنبد کبودشان یکی ست .
هیچکس از آبروی عشق دم نمی زند .
شاعران خسته ، بودن و نبودشان یکی ست .
" عرفان رعایی"
