در رستوران " آستوریا" ی برلین

                                            دختر پیشخدمتی بود .

                                                   دختری مانند قطره ی نقره .

از بالای سینی های انباشته ی سنگین به روی من لبخند می زد .

به دختران سرزمین از دست رفته ام شباهت داشت .

اما نمی دانم چرا

                        گهگاه زیر چشمانش کبود می شد .

قسمت نشد

            و هرگز نتوانستم سر میز هایی که او خدمت می کرد بنشینم .

حتی یکبار هم سر میز هایی که من خدمت می کردم ننشست .

مرد میانسالی بود

و به گمانم مریض هم بود ،

                                      پرهیز غذایی داشت .

می دانست که چطور غمگنانه چشم به صورتم بدوزد

                                                                          اما آلمانی نمی دانست .

سه ماه ، روزی سه بار آمد و رفت .

بعد ناپدید شد .

شاید به مملکتش بازگشته است

                                             و شاید پیش از آنکه بازگردد مرده است .

برهنه در آغوش من اید ،

                                    شهر ، غروب و تو

روشنایی تان به چهره ام می زند

                                                و عطر گیسوان تان .

این قلب طپنده از کیست

که صدایش بر روی نفس هایمان " تاپ تاپ" می کند ؟

از توست ، از شهر ، یا از غروب

                                           و یا از من است ؟

غروب در کجا پایان می گیرد و شهر از کجا آغاز می شود ؟

شهر در کجا پایان می گیرد و تو از کجا آغاز می شوی ؟

من در کجا پایان می گیرم و کجا آغاز می شوم ؟

                                                                          " ناظم حکمت "

                                                                          " ترجمه : رضا سید حسینی "