آنکه اگر می آمد

                      شاید می توانست

آنقدر نیامد که دیگر ...

کارتل های نفتی ، نوزادان خدا ناخواسته به دنیا می آورند

و جنگ ، فرشته ی کوچک دیگری ست برای مرگ .

کسی هم که بیاید ، لابد

سیصد و سیزده نفرش را سمت چپ و راست خود می گذارد و

بزرگترین سهام دار کوئست می شود .

و من که همیشه آخرین نفرم

و تعادل شان را به هم می زنم

حال شان را به هم می زنم .

گویا عجیب نیست که این روز ها

کودکان بازار

به پدر پنتاگونه خسته نباشید می گویند و 

کلاه و پالتو اش را

- که بوی تند گلبول های چه گوارا میدهد -

نوک بینی شان آویزان می کنند .

سال هاست که نان ، انسان می خورد .

                                                                  " عرفان رعایی "