به این پرنده ی پر بسته آب و دان می داد

زنی که بال و پرش بوی آسمان می داد .

و روی گونه ی او جای اشک چشمانش

مسیر شاعریم را به من نشان می داد .

چه خوب می شد اگر باز شعر می خواندم

و او دوباره صمیمانه ، سر تکان می داد .

من و شقایق و مجنون چقدر حیرانیم

همیشه خنده ی او عشق ، یادمان می داد .

                            ...

و آخرین خبر از چشم های او این است :

"زنی اسیر قفس بود و داشت جان می داد ."

                                                                 " عرفان رعایی"